کاب گذشت از سر و آنگاه زیست

بزر گران در گل لغزان اسیر

تکیه اشان بر کرم دستگیر

شالی سر سبز ندانم که چیست

سبزه نورسته تو گوئی مکر

بچه طوطی ست که شد سیخ پر

سبزه به صحرا شده چون نوخطان