هم ز هوا سوخته میشد شتر

لشکر انبوه چو دریا بجوش

سیل ز جنبیدن آن در خروش

بود سراسر زمین از آب پر

گر چه که بود آب روان تا شکم

اسپ نکرد آتش خود هیچ کم

پای ستوران به زمین در شده