پای ستوران به زمین در شده

هم ز هوا سوخته میشد شتر

گر چه که بود آب روان تا شکم

اسپ نکرد آتش خود هیچ کم

گاو زمین را سم شان سر شده

خیمه لشکر همه بر روی آب

راست چو دریا که برارد حباب