گشته دو گوشش زد و سو بادبان

گر به سپل پای برادر ز جای

سلسله فریاد بر ارد ز پای

کشتی عاج است تو گوئی روان

گوش که با چشم همی کرد لاغ

مروحه ای بود به پیش چراغ

طرفه که آن مروحه ز آسیب باد