مروحه ای بود به پیش چراغ

کشتی عاج است تو گوئی روان

گشته دو گوشش زد و سو بادبان

گوش که با چشم همی کرد لاغ

طرفه که آن مروحه ز آسیب باد

هیچ گزندی به چراغش نداد

بر کشد از تارک بدخواه مغز