همی بود تا گشت خورشید زرد

به نزدیک آن چشمه شد بی سپاه

که دهقان ورا نام حیوان نهاد

چو از بخشش پهلوان کرد یاد

فرو شد بران چشمه لاژورد

ز یزدان پاک آن شگفتی بدید

که خورشید گشت از جهان ناپدید