که خورشید گشت از جهان ناپدید

همی بود تا گشت خورشید زرد

فرو شد بران چشمه لاژورد

ز یزدان پاک آن شگفتی بدید

بیامد به لشکرگه خویش باز

دلی پر ز اندیشه های دراز

شب تیره کرد از جهاندار یاد