تو یک ذره غباری از زمینی

که در پیش تو می آید به حالات

جهان خوابیست پیش چشم بیدار

به خوابی دل نه بندد مرد هوشیار

که اندر خواب خود را کوه بینی

چو بر تو دست تقدیر آورد زور

کنی روشن که جمشیدی و یامور