چو تیغ اندر نیام از کار میماند

سریر آراست، از جای سریرت

مهی چند آفتابش بود در میغ

چو برق، از پرده میزد پر توتیغ

فراوان فتنه بی آزار می ماند

برید از صدمه شاهی نقابش

ز پرده روی بنمود آفتابش