برید از صدمه شاهی نقابش

چو برق، از پرده میزد پر توتیغ

چو تیغ اندر نیام از کار میماند

فراوان فتنه بی آزار می ماند

ز پرده روی بنمود آفتابش

چنان میراند زور ماده شیران

که حامل می شدند از وی دلیران