چو بر کوه روی سکندر بدید

برافراخته سر ز جای نشست

پر از باد لب دیدگان پرزنم

که فرمان یزدان کی آید که دم

چو رعد خروشان فغان برکشید

که ای بنده آز چندین مکوش

که روزی به گوش آیدت یک خروش