برافراخته سر ز جای نشست

سکندر چو بشنید شد سوی کوه

به دیدار بر تیغ شد بی گروه

سرافیل را دید صوری به دست

پر از باد لب دیدگان پرزنم

که فرمان یزدان کی آید که دم

چو بر کوه روی سکندر بدید