طمع در بست «سنگهن» تا به صد جهد

گلی پوشیده روی ناشگفته

لطافت مایه ای چون آب باران

سزای تخت گاه تاجداران

برد در برج خویش آن ماه را مهد

برادر را که «بهلیم» بود نامش

بخواند و گرد حمال پیامش