که چون اندیشه نا پیدا شد از پیش

به کوه و دشت سر زد «کرن» سر کش

سپاهی در عقب چون کوه آتش

چنان بگرفت زاندیشه سر خویش

در آن جنبش «دولرانی» که بختش

بری میخواست چیدن از درختش

دوان می شد به پشت باد پائی