در آن جنبش «دولرانی» که بختش

سپاهی در عقب چون کوه آتش

چنان بگرفت زاندیشه سر خویش

که چون اندیشه نا پیدا شد از پیش

بری میخواست چیدن از درختش

دوان می شد به پشت باد پائی

چو گل کش باد بر گیرد ز جائی