چو گل کش باد بر گیرد ز جائی

در آن جنبش «دولرانی» که بختش

بری میخواست چیدن از درختش

دوان می شد به پشت باد پائی

به پیکان گوش او کز اوج و از پست

بسان تیر می شد شست در شست

غرض ناگه رسید از غیب تیری