خزی که در گریبان گاه در جیب

از آن گل کاوست در صد پرده مستور

من مسکین به بوئی قانع از دور

چه بختست این که تو از بخشش غیب

جوابش را دهان کر نه بشگفت

که آخر کرنه هم بشنوم گفت

بدو گویم هر آن رازی که گویی