شه آمد باز از آنجا با دل تنگ

به نام و نامه ای گردند خرسند

که چون دوران چرخ از بی وفائی

فگند آن هر دو عاشق را جدائی

به سنگین حجره شد چون لعل در سنگ

از آن پس یک زمان بی غم نبودی

زدی دمهای سرد و دم نبودی