گهی سقف از خدنگ ناله میدخت

نه در تن دل که سازد با صبوری

گه از بیجاده مروارید می رفت

گه از لولوی تر یاقوت می سفت

گهی مفنع ز آه سینه می سوخت

گهی بر چهره می کرد از مژه خوی

به جای غازه خون می راند بر روی