گهی بر چهره می کرد از مژه خوی

گه از لولوی تر یاقوت می سفت

گهی سقف از خدنگ ناله میدخت

گهی مفنع ز آه سینه می سوخت

به جای غازه خون می راند بر روی

چو شد نالیدنش ز اندازه بیرون

ز کنج حجره جست آوازه بیرون