خضرخان نیز هم چون او غمین بود

از آن پس زان نمایش یاد می داشت

بدان امید دل را شاد می داشت

در آن شب کان صنم را حالت این بود

در آن بود از دل صبر و آرام

که ایوان بشکند یا بر درد بام

چو درمانده شود مرد از دل تنگ