بدان حالی که سامانش نباشد

به مشتاقی که هجرش گشت مظلوم

به فرهادی که زیر کوه غم مرد

به مجنونی که با خود کوه غم برد

بدان دردی که درمانش نباشد

که بخشایش کنی بر مستمندی

ز دردی وا رهانی دردمندی