که بخشایش کنی بر مستمندی

به مجنونی که با خود کوه غم برد

بدان حالی که سامانش نباشد

بدان دردی که درمانش نباشد

ز دردی وا رهانی دردمندی

ز حد بگذشت شبهای جدائی

چراغم را تو بخشی روشنائی