بسی آفرین یابد از هرکسی

بغرند بر سان پیل سترگ

اگر پادشا چاره ای سازدی

کزین غم دل ما بپردازدی

ازان پس به گیتی بماند بسی

بزرگی کن و رنج ما را بساز

هم از پاک یزدان نه ای بی نیاز