چنین بزمی که دل سودای آن داشت

به درج لعل مروارید ریزی

خضر سیراب گشت اندر سپاهی

چکید آب حیات از کام ماهی

مکرر شد که معنی جای آن داشت

چو آسود از دو جانب شعله را تاب

در آن آسایش آمد هر دو را خواب