به زخم خنجر آتش زبانه

ز مهرت خون دل هم خوابه من

الپخانی که خالت بود فرخ

به و بایسته همچون خال بر رخ

که هست آن فتح و نصرت را نشانه

خطائی کرد دوران جفا بهر

که چون نقش خطا حک کردش از دهر