ز مهرت خون دل هم خوابه من

از آن پس داد با اندک غباری

به نور دیده خود خار خاری

که ای خون من و خونابه من

الپخانی که خالت بود فرخ

به و بایسته همچون خال بر رخ

به زخم خنجر آتش زبانه