از آن پس داد با اندک غباری

گه آرد پادشاهی گه گدائی

ازو بر هر سری مهری نهانی است

وگر خشم آورد هم مهربانی است

به نور دیده خود خار خاری

که ای خون من و خونابه من

ز مهرت خون دل هم خوابه من