به نور دیده خود خار خاری

ازو بر هر سری مهری نهانی است

وگر خشم آورد هم مهربانی است

از آن پس داد با اندک غباری

که ای خون من و خونابه من

ز مهرت خون دل هم خوابه من

الپخانی که خالت بود فرخ