که ای خون من و خونابه من

وگر خشم آورد هم مهربانی است

از آن پس داد با اندک غباری

به نور دیده خود خار خاری

ز مهرت خون دل هم خوابه من

الپخانی که خالت بود فرخ

به و بایسته همچون خال بر رخ