در اندیشید زان پس با دل خویش

کله را سایه بر «امروهه» افگند

به امروهه درون غمناک بنشست

چو گل یا سینه صد چاک بنشست

که نتوان داشت پی مرهم دل ریش

گرفتم شد چو دریا سهمناک است،

به آخر گوهر اویم؟ چه باک است!