که نتوان داشت پی مرهم دل ریش

به امروهه درون غمناک بنشست

چو گل یا سینه صد چاک بنشست

در اندیشید زان پس با دل خویش

گرفتم شد چو دریا سهمناک است،

به آخر گوهر اویم؟ چه باک است!

گناه خود نمی بینم درین هیچ