غرض چون دیده بود آن ناوک انداز

به شام غم دمیدش صبح امید

بسوز دل گرفت اندر کنارش

فشاند از دیده گرد سر نثارش

که رجعت نیست تیر رفته را باز

دلش می خواست تا در گوش فرزند

در آویزد دانش گوهری چند