پس این دیباچه پیش افگند خالی

چو دانست آن مخالف در سر خویش

که میل کانست سوی گوهر خویش

به زور و زرق مجلس کرد خالی

ز چشم ار خسته شد ذات سلیمت

کنون از قرهالعین است بیمت

صواب آن شد که آن در خطرناک