ز چشم ار خسته شد ذات سلیمت

که میل کانست سوی گوهر خویش

به زور و زرق مجلس کرد خالی

پس این دیباچه پیش افگند خالی

کنون از قرهالعین است بیمت

صواب آن شد که آن در خطرناک

به درجی ماند از دست کسان پاک