ز خضرای فلک در تالش انجم

تعال الله ندانم کان چه دل بود

که نزدش گوهری زانگونه گل بود؟

خضر می رفت و عقلش کرده ره گم

به همراهی وزیر سخت کینه

نباتش در لب و زهرش به سینه

دو روزی راه زان خورشید تف یافت