چو گوهر خازنان را گشت تسلیم

نباتش در لب و زهرش به سینه

دو روزی راه زان خورشید تف یافت

که برج گوالیرا ز وی شرف یافت

بسی در هر تعهد رفت تعلیم

به سنگین قلعه در پیغوله تنگ

نهان بنشست چون یاقوت در سنگ