رسید، آهخته بر گل، سوسنی چند

چنین تا آن غبار آلوده از راه

بر آمد بر فراز قلعه ناگاه

بران جان گرامی با تنی چند

چو آن دیده، به ران خصمان نظر کرد

همان چشمی که خواهد رفت، تر کرد

به گریه گفت: ما ناشه فرو خفت؟