همان چشمی که خواهد رفت، تر کرد

بران جان گرامی با تنی چند

رسید، آهخته بر گل، سوسنی چند

چو آن دیده، به ران خصمان نظر کرد

به گریه گفت: ما ناشه فرو خفت؟

کزینسان فتنه خفته بر آشفت؟!

چه حالست این و این جوش از پی چیست؟