دل خان جست و جانش همدران بود

ز چشم و رخ که خون بیرون همی رفت

بهر سو سیلهای خون همی رفت

در آن موها که پیچ بیکران بود

ولی چون رفته را باز آمدن نیست

غم بیهوده جز رنج بدن نیست

چو حال اینست به کاز طبع ناساز