ز چشم و رخ که خون بیرون همی رفت

که از مه دور می شد، پاره نور

صباحت هم بران رخسار گلگون

همی کرد از جراحت گریه خون

بهر سو سیلهای خون همی رفت

در آن موها که پیچ بیکران بود

دل خان جست و جانش همدران بود