صباحت هم بران رخسار گلگون

دل خورشید، صد جا، پاره می شد

نه زان رخساره می شد پاره ای دور

که از مه دور می شد، پاره نور

همی کرد از جراحت گریه خون

ز چشم و رخ که خون بیرون همی رفت

بهر سو سیلهای خون همی رفت