دل خورشید، صد جا، پاره می شد

ز زخم ماه نو، در هر کناره

به صد پاره رخی چون ماه پاره

ز زخمی کاندران رخساره می شد

نه زان رخساره می شد پاره ای دور

که از مه دور می شد، پاره نور

صباحت هم بران رخسار گلگون