که از مه دور می شد، پاره نور

ز زخمی کاندران رخساره می شد

دل خورشید، صد جا، پاره می شد

نه زان رخساره می شد پاره ای دور

صباحت هم بران رخسار گلگون

همی کرد از جراحت گریه خون

ز چشم و رخ که خون بیرون همی رفت