همی کرد از جراحت گریه خون

نه زان رخساره می شد پاره ای دور

که از مه دور می شد، پاره نور

صباحت هم بران رخسار گلگون

ز چشم و رخ که خون بیرون همی رفت

بهر سو سیلهای خون همی رفت

در آن موها که پیچ بیکران بود