ز زخمی کاندران رخساره می شد

چو ماه چارده در جمع انجم

ز زخم ماه نو، در هر کناره

به صد پاره رخی چون ماه پاره

دل خورشید، صد جا، پاره می شد

نه زان رخساره می شد پاره ای دور

که از مه دور می شد، پاره نور