نمک خورده کبابی کرده بر دست

دوان با چشم گریان و دل ریش

به آب دیده می کشت آتش خویش

برو بگذشت، ناگه ، ابلهی مست

بدو گفت: ایکه آتش می کشی تند،

بیا! وین شعله چندانی مکن کند!

که من بر آتش اندازم کبابی،