نگه کن کاین کشاکش بر چه سانست

که خلق از من خوش و من در وبالم

تنم را، دهر، زان سو، روفته جای

دلم را، زین طرف، زنجیر در پای

کاجل زانسو امل زینسو کشانست

سخن گر خود همه سحر مبین است

فراوان موم و اندک انگبین است