سخن گر خود همه سحر مبین است

دلم را، زین طرف، زنجیر در پای

نگه کن کاین کشاکش بر چه سانست

کاجل زانسو امل زینسو کشانست

فراوان موم و اندک انگبین است

گلی نشکفت ازین خرم بهارم

که ضائع گشت روز و روزگارم