دو مایه حاصل شعر است در دهر:

نیابم زو، بری، جز شرمساری

چه خوش گردم کنون زین نغمه خوش

که پا کوباندم، فردا، بر آتش؟

بهر دو نیست امید زمان بهر

یکی: مالی که سلطان بخشدد میر

دوم: نامی که گردد آسمان گیر